Ludwika Teresa de Montaignac (1820–1885) Założycielka Instytutu

Narodziny powołania w rodzinie

Urodzona 14 maja 1820 roku, Ludwika Teresa de Montaignac dorastała w głęboko chrześcijańskiej i zjednoczonej rodzinie. Jako wrażliwe dziecko, dawała się poruszyć kontemplacji bożonarodzeniowej szopki.

„Zrozumiałam tę tajemnicę Boga jako dziecka, ubogiego, cierpiącego…” L.T.M

Wychowywana przez ciotkę, panią de Raffin, żyła u boku tej wierzącej i zaangażowanej w ówczesne społeczeństwo matki chrzestnej, która stała się dla niej wzorem.

Jako pełna entuzjazmu młoda dziewczyna odkrywa pisma świętej Teresy z Ávili. Rozsmakowuje się w modlitwie psalmami, kontemplacji i adoracji Najświętszego Sakramentu. Ciotka zapoznaje ją z aktem ofiarowania się Najświętszemu Sercu, który ona sama złoży 8 września 1843 roku. Jest to dla niej akt założycielski.

Niezwykłe dziedzictwo

Pani de Raffin dostrzega zagrożenia płynące z rodzącego się materializmu, obojętności religijnej i rosnącego indywidualizmu, które przenikają do struktur rodzinnych. Opracowuje projekt stowarzyszenia wpływowych kobiet, zobowiązujących się do szerzenia miłości Serca Jezusowego wokół siebie poprzez ślub oddania się Najświętszemu Sercu.

Po śmierci ciotki Ludwika Teresa rezygnuje z wstąpienia do Karmelu, aby w pełni podjąć się realizacji tego ambitnego projektu.

Kobieta wiary i czynu

W 1848 roku Ludwika Teresa zamieszkuje w Montluçon, gdzie oddaje się niestrudzonemu apostolatowi: otwiera sierociniec, angażuje się w Kongregację Dzieci Maryi, organizuje katechezę dla ubogiej młodzieży i prowadzi rekolekcje dla rodzin robotniczych. Zakłada Dzieło Ubogich Kościołów, ustanawia Adorację Wynagradzającą i w latach 1862–1864 buduje kaplicę poświęconą Miłości Serca Jezusowego. Tworzy Dzieło Samuela dla kształcenia młodych chłopców przygotowujących się do niższego seminarium.

Mianowana Sekretarzem Generalnym Apostolstwa Modlitwy w 1875 roku, Ludwika Teresa prowadzi obszerną korespondencję z jego członkami we Francji i na całym świecie.

Cierpiąc na gruźlicę kości, próbuje łagodzić chorobę poprzez kuracje uzdrowiskowe. Nawiązuje przyjaźnie z kobietami, które odegrają kluczową rolę w rozwoju jej dzieł, rozprzestrzeniających się w diecezji Moulins i innych regionach.

W 1874 roku powstaje Pobożne Zjednoczenie Oblatek Najświętszego Serca; jego pierwsze reguły życia zostają zatwierdzone przez biskupa Moulins. Ludwika Teresa, wybrana na Przełożoną Generalną, kontynuuje redagowanie Konstytucji. Jako prawdziwa przewodniczka duchowa potrafi dostosować formację pierwszych oblatek do ich stanu życia i charyzmatów. Wymienia liczne listy ze swoimi współpracowniczkami i szybko otwiera nowe domy w Paryżu, Montélimar, Lyonie i Paray-le-Monial.

Ludwika Teresa żyje wydarzeniami ze świata i codziennie czyta gazety, pozostając uważną na znaki czasu. W swoich zmaganiach nie przestaje powtarzać o swojej miłości do Chrystusa i przywiązaniu do Kościoła powszechnego. Po czasie wielkich cierpień i zjednoczenia z Męką Pańską, umiera 27 czerwca 1885 roku w Montluçon.

Ludwika Teresa została ogłoszona „Błogosławioną” przez papieża Jana Pawła II w Rzymie 4 listopada 1990 roku. Kościół uznaje w niej „wzór wiary głęboko przeżywanej i czynnej”.

Instytut Oblatek Serca Jezusowego

Ludwika Teresa nie ustaje w wysiłkach, aby dawać poznać i kochać Serce Jezusa.

Próbuje dołączyć do kilku zgromadzeń zakonnych, z którymi stara się związać: Adoracji Wynagradzającej Marii Teresy Dubouché, Sióstr Sacré-Cœur matki Zofii Barat oraz Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego z Issoudun. Musi jednak przyznać, że jej projekt jest zbyt wyjątkowy, by zmieścić się w istniejącym już modelu.

Stowarzyszenie chrześcijańskich kobiet zjednoczonych pobożnością do Najświętszego Serca wokół Ludwiki Teresy de Montaignac uzyskuje autonomię w 1874 roku.

Przyjmuje ono nazwę Pobożnego Zjednoczenia Oblatek Najświętszego Serca i żyje według reguł zatwierdzonych przez biskupa Moulins. (Przyp. red.: „Pobożne Zjednoczenie” to termin kanoniczny dla formującego się instytutu). Składa się z kilku oblatek żyjących w Domu, a przede wszystkim z oblatek żyjących samotnie lub w rodzinach.

Kapituła w 1880 roku wybiera Ludwikę Teresę na Przełożoną Generalną

Ludwika Teresa zwraca się do papieża Leona XIII o uznanie Pobożnego Zjednoczenia Oblatek Najświętszego Serca. Krótkie „laudativum” (dekret pochwalny dotyczący celowości Instytutu) zostaje udzielone w 1881 roku.

W 1895 roku Rzym uznaje Zgromadzenie Oblatek Najświętszego Serca.

Od końca XIX wieku (por. rozdział Kościoła od państwa) oblatki nauczycielki wyjeżdżają zakładać szkoły i kolegia w Ameryce Środkowej i w Polsce.

Sobór Watykański II wzywa osoby zakonne do odnowy i powrotu do pierwotnych intuicji swojego założyciela lub założycielki.

Dzięki pracy nad „aggiornamento” (powrotem do źródeł) wykonanej przez wszystkich członków, Instytut Oblatek Serca Jezusowego obejmuje wówczas oficjalnie oblatki zakonne oraz oblatki świeckie.*

Zdefiniowana na nowo w 1982 roku i zatwierdzona przez Rzym, „Oblacja Sercu Jezusowemu gromadzi w Instytucie siostry zakonne, osoby świeckie, stowarzyszonych i małżeństwa stowarzyszone dla wspólnej misji”.

Obchody stulecia śmierci Ludwiki Teresy w 1985 roku oraz jej beatyfikacja w 1990 roku wywołują odnowienie powołań oblatek stowarzyszonych i małżeństw stowarzyszonych, wraz z nowym sformułowaniem ich wytycznych życiowych.

Dziś Instytut kontynuuje swoją misję, odpowiadając na nowe wezwania na całym świecie.