Oblacja

Oblacja jest wspólnym źródłem, które gromadzi różnych członków Instytutu dla tej samej misji: „być w sercu świata, zaczynem jedności, głosić Boga czułości”. (LT)

Stary Testament

Stary Testament używa słów „ofiara całopalna”, „ofiary”, „ofiara komunijna” i „oblacja” w odniesieniu do darów składanych Bogu zgodnie z niezwykle złożonymi rytuałami. Dla wierzących rytuały te wyrażają potrzebę oddawania czci Bogu, oczyszczenia serca lub zadośćuczynienia za grzechy. Obrzędy te mogą być jednak odprawiane dla samego siebie lub stać się kartą przetargową. Następnie prorocy stawiają ludziom wyzwanie, niekiedy surowe: Bóg oczekuje otwartego serca, serca zdolnego do złożenia ofiary.

Nowy Testament

Nowy Testament używa go przede wszystkim w Liście do Hebrajczyków, który odnosi się do Jezusa wersetu z Psalmu 39: „Ofiary i daru żądałeś, aleś mi utworzył ciało… Nie żądałeś całopaleń ani ofiar za grzechy. Wtedy rzekłem: «Oto przychodzę»”. Nowoczesność tych słów znajduje odzwierciedlenie w liście błogosławionej Ludwiki Teresy do Matki św. Henryka z 20 maja 1849 roku: „On prosi nie tyle o nasze ofiary i poświęcenia, ile o dar z nas samych”.

Ofiarowanie

Ofiarowanie to dar z siebie dla Boga. Błogosławiona Ludwika Teresa powiedziała: „Jest tylko jedna ofiara – ofiara Jezusa”.

Błogosławiona Ludwika Teresa mawiała do swoich córek: „Idźcie drogą miłości, na wzór Chrystusa, który nas umiłował i wydał się za nas, ofiarując się Bogu jako oblacja i ofiara miłej woni” Ef 5,2

Dziś Oblatki są wezwane do całkowitego oddania się Ojcu przez Serce Jezusa, aby żyło w nich synowskie życie adoracji Ojca, zadośćuczynienia i całkowitej gotowości na wolę Ojca.

Pragnę się zaangażować…

Chrystus zaprasza mnie, abym szła za Nim…

Zastanawiam się nad sensem mojego życia…

Trzy style życia

Misja powierzona Ludwice Teresie, uznana przez Leona XIII już w 1881 roku, jest kontynuowana przez jej rodzinę duchową, która obejmuje trzy Gałęzie:

Oblatki zakonne

Pociąga mnie życie we wspólnocie…

Oblatki Zakonne żyją we wspólnocie, składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa zgodnie z Konstytucjami. Mogą wykonywać pracę zawodową.

Miejsce rozeznawania i wzrastania w miłości i wierze, wspólnota pomaga nam rozwijać nasze dary i oddawać nasze talenty na służbę Kościołowi i światu.

Gotowe odpowiadać na potrzeby i wezwania, pragniemy szerzyć miłość i jedność kontemplowane w Sercu Chrystusa. Maryja towarzyszy nam na naszej drodze Oblatek.

Z radością i prostotą lubimy spotykać się z Oblatkami Świeckimi, Stowarzyszonymi i Parami Stowarzyszonymi na czas dzielenia się, odnowy i wzajemnej pomocy w misyjnym zrywie.

Nasze zobowiązania realizujemy głównie w naszym środowisku zawodowym, w naszych rodzinach, zgodnie z naszym włączeniem. Pragniemy docierać do ludzi w ich codziennym życiu, dzielić ich radości, smutki i cierpienia, które nosimy w modlitwie.

Rozeznajemy wezwania, które dostrzegamy lub otrzymujemy, z naszą towarzyszką w Instytucie. Regularne spotkania w grupie odnawiają nas w naszej wierze Oblatek zaangażowanych w świat. Jedność jest dla nas cenna z innymi członkami Instytutu.

Oblatki Świeckie

Czuję się powołana do życia konsekrowanego w świecie…

Oblatki Świeckie, konsekrowane osoby świeckie, pozostają w swoim środowisku życia, wykonują pracę zawodową i składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa zgodnie ze swoimi Statutami.

Oblatki Stowarzyszone

Pragnę dzielić się duchowością…

Oblatki Stowarzyszone, niezamężne lub zamężne, oraz Pary Stowarzyszone żyją duchem Oblacji i zobowiązują się świadczyć o Miłości Bożej zgodnie ze swoimi Orientacjami Życia, bez ślubów.

Dzielimy misję Instytutu Oblatek i głęboko żyjemy duchowością Ludwiki Teresy, szerząc Miłość Serca Jezusa tam, gdzie jesteśmy.

Duch otrzymany na chrzcie prowadzi nas do miłowania i służenia Kościołowi jak Maryja i Apostołowie po Pięćdziesiątnicy. Chrześcijanki, wrażliwe na ziarna Królestwa, pomagamy w dojrzewaniu ziarna poprzez nasze zaangażowania społeczne, kościelne, rodzinne.

Pozwalamy Duchowi przenikać nas i wzywać do odnowy świata oraz zwracania ludzi ku Bogu.

To samo powołanie, różne sposoby jego przeżywania… Ludwika Teresa mocno podkreśla jedność, która powinna panować między członkami tej samej rodziny.

Kieruje nami pragnienie odpowiedzi na pierwszą miłość Boga poprzez dar z siebie, „Oblację” w Sercu Jezusa. Żyjemy naszą misją tam, gdzie jesteśmy, odpowiadając na potrzeby Kościoła lokalnego.

„Nic nie jest ważniejsze niż jedność między nami”

„Naszą misją jest jednoczyć”

„Wszystko jest w Miłości. Nigdy dość nie będziemy rozważać tej jedności z Sercem Jezusa.”

Świadectwa

Véronique D. Oblatka Stowarzyszona

 

„Kiedy składałam moją oblację, byłam matką trojga małych dzieci i w naturalny sposób zaangażowałam się w katechezę.

Zostałam po raz pierwszy babcią i zależy mi na tym, aby przekazać mojemu wnukowi wartości miłości Ewangelii, inspirując się licznymi listami Ludwiki-Teresy. Zawsze życzliwa, potrafiła znaleźć „słowa, by to powiedzieć” każdej osobie, z którą korespondowała. Mocne słowa, które rezonują do dziś i podtrzymują więzi między nami…

Jako dziennikarka-redaktorka staram się przekazywać informacje jak najdokładniej osobom, do których są przeznaczone, z poszanowaniem innych i prawdy.”

Julienne O. Oblatka Świecka

 

„Moja radość z przynależności do Boga w specjalnym powołaniu”

Pragnęłam żyć specjalnym powołaniem, które wyróżniałoby się całkowitym oddaniem siebie Chrystusowi, świadectwem miłości Boga do ludzi, pomaganiem cierpiącym braciom i siostrom, zwłaszcza osieroconym i bezbronnym dzieciom, pozostając jednocześnie w moim środowisku życia.

Rzeczywiście, już wcześniej, dyskretnie, rozpoczęłam dzieło w tym kierunku: przyjmowanie osieroconych dzieci, przypadków społecznych z ubogich i pozbawionych środków do życia rodzin. Następnie założyłam stowarzyszenie o nazwie: „Association Tall b Neere”, co w języku Moore oznacza: „Dobrze się nimi opiekuj!”. Ludzie zadawali wiele pytań o to, czym żyłam, ponieważ nie jest to zwyczajne prowadzenie życia poza wspólnotą zakonną.

Zaczęłam szukać w internecie chrześcijańskiej struktury, która pozwoliłaby mi zrealizować moje powołanie i natrafiłam na Instytut Oblatek Serca Jezusa. Pomyślałam: to jest to, czego od dawna pragnęłam. Byłam naprawdę urzeczona i pragnęłam zostać jego członkiem.

Wielkie nabożeństwo Ludwiki Teresy do Serca Jezusa, jej proste i ukryte życie, całkowita Oblacja Bogu, Charyzmat, Duchowość Serca Jezusa… wszystko to odpowiada mojemu pragnieniu całkowitego oddania się Bogu w służbie Kościołowi i moim braciom i siostrom w życiu aktywnym.

Poświęciłam się całkowicie Bogu w całkowitej ofierze, aby świadczyć o miłości Chrystusa najuboższym. Mogę powiedzieć: „to radość przynależności do Boga”.

Monique Kaeser Oblatka Zakonna

Nazywam się Monique Kaeser, pierwsze śluby złożyłam w Montluçon 31 lipca 1967 roku. Moje życie było służbą Panu jako Oblatka Serca Jezusa. Ale była to także misja dzielona i naznaczona spotkaniami.

Najpierw pracowałam w Domu Młodzieży w trudnej sytuacji, gdzie dialog był niezbędny, aby pomóc im zarówno na poziomie społecznym, jak i duchowym. Ważne było, aby być z nimi bez osądzania, ale także dzielić się z nimi w prostocie.

Jak mówi nasza założycielka, błogosławiona Ludwika Teresa: „być w sercu świata świadkami Ewangelii”.

Później wyjechałam do Afryki w odpowiedzi na bardziej osobiste wezwanie, aby pracować nad formacją młodzieży i katechezą.

Owoce tej misji były liczne: odczuwałam wiele radości z życia w tej innej kulturze. Moja wiara wzbogaciła się poprzez słuchanie słowa Bożego wcielonego w tę rzeczywistość.

„Gdybyś znała dar Boży” – to zdanie z Ewangelii, które odczułam od chrztu, karmiło całe moje życie na przebytej drodze. Z dziękczynieniem i uwielbieniem chcę podziękować Panu za wszystkie przeżyte misje.

Spotkane trudności nie przeszkodziły mi w codziennym odnawianiu mojego zaangażowania w Instytucie, mojej oblacji Sercu Jezusa. Dziś jeszcze chcę dziękować za wszystko, co otrzymałam.