Początki

Kaplica, której pragnęła i którą wzniosła błogosławiona Ludwika Teresa de Montaignac, założycielka Oblatek Najświętszego Serca, stawała się coraz mniejsza. Nie mogła już pomieścić członków Pobożnej Unii, których liczba stale rosła, a także dzieci z sierocińca i Samueli.

W 1922 roku ówczesna Przełożona Generalna, matka Madeleine Thérèse de Rancourt, podjęła się ambitnego projektu: przebudowy kaplicy na większą, przy jednoczesnym zachowaniu tej zbudowanej przez Ludwikę Teresę. W tym celu trzeba było zburzyć dawną średniowieczną wieżę, aby dobudować nawy boczne. Zaangażowano pana Henriego Saffroya, architekta z Sens i przyjaciela Oblatek. Opracował on plan polegający na wkomponowaniu pierwotnej kaplicy pomiędzy nawy boczne, przylegające z obu stron do istniejących budynków.

Na całej długości muru wprowadzono metalową belkę, aby zapewnić jego stabilność. Mur zastąpiono serią podwójnych żeliwnych kolumnad; między nimi utworzono żelbetowe łuki i gipsowe kosze kapiteli.

Ambit

Urządzono duży ambit prowadzący do nowej absydy, konfesjonału, zakrystii i krypty pod sanktuarium.

Kaplica absydialna została pomalowana w kolorach ambitu.

To właśnie w ambicie umieszczono serię paneli i przedmiotów należących do Ludwiki Teresy; wystawiono je z okazji dwusetnej rocznicy jej urodzin.

Krypta istniała już w pierwotnej kaplicy, ale nigdy nie była używana. W 1890 roku trumna Ludwiki Teresy została ekshumowana z cmentarza i złożona w tej krypcie aż do dnia ogłoszenia jej beatyfikacji.

Stała się ona miejscem zadumy i modlitwy, w którym znajdują się relikwie Ludwiki Teresy.

Na relikwiarzu wykonanym przez rzemieślnika z miasta Montluçon widnieją jedynie ostatnie słowa Ludwiki Teresy, które idealnie podsumowują jej życie: „Kochałam”

Fotografia znajdująca się w krypcie została przekazana Instytutowi przez rodzinę de Montaignac w czasie beatyfikacji (4 listopada 1990 r.).

W 1978 roku poważne przecieki wody wymusiły remont ambitu. Była to również okazja do nowej aranżacji, bardziej odpowiadającej potrzebom liturgicznym i przyjmowaniu wiernych na modlitwę. W ten sposób zorganizowano małą kaplicę absydialną, w której umieszczono figurę Matki Bożej z Lourdes. Została ona podarowana przez rodzinę z Montluçon.

Sceny

Po rozbudowie siostry zleciły wykonanie czterech dodatkowych scen, aby ozdobić górną część ścian powstałych na styku ambitu z nawami bocznymi.

Nawa boczna północna

Kopia słynnego Zwiastowania namalowanego przez FRA ANGELICO w klasztorze San Marco we Florencji. Skopiowano jedynie Maryję i anioła, ponieważ elementy architektoniczne otaczające postacie w kompozycji włoskiej nie mogły zostać tutaj odtworzone z braku miejsca; ograniczono się do dwudzielnego okna w tle.

Nawa boczna południowa

Święta Rodzina: święty Józef uczy Jezusa zawodu cieśli, podczas gdy Maryja przędzie na kądzieli.

Ambit

Klęcząc, z insygniami władzy królewskiej u stóp, święty Ludwik czci Koronę Cierniową i Krzyż.

Etapy zwiedzania