Dekoracja wnętrza

Dekoracja wnętrza kaplicy Najświętszego Serca była szczególnie starannie dopracowana zarówno podczas pierwszej budowy, jak i po rozbudowie.

Kolumny w całej kaplicy, z wyjątkiem prezbiterium, pokryto błękitem „bleu de France”, usianym złotymi liliami. Natomiast te w prezbiterium mają złote tło i niebieskie lilie.

Kapitele o zróżnicowanych motywach liściastych są brązowo-złote, natomiast łuki, które podtrzymują, są w kolorach niebieskim i rdzawym. Pomiędzy nimi umieszczono herby różnych dzieł Instytutu.

Górna część ścian nawy otrzymała prostszą, geometryczną ornamentykę: duże prostokąty oddzielone pasami roślinnymi zawierają krzyże, wokół których wiją się węże. (To nawiązanie do węża miedzianego, w odniesieniu do zwycięstwa Jezusa nad złem).

Witraże

Louise Thérèse bardzo uważnie dobierała witraże do kaplicy. Oto fragment jej korespondencji. „Już zbieramy informacje o witrażach, ołtarzach itd.; marzy nam się witraż w ostrołuku, nad ołtarzem, przedstawiający naszego Pana ukazującego swoje Serce”

Witraż Najświętszego Serca, umieszczony w centrum kaplicy, przyciąga uwagę wszystkich, którzy do niej wchodzą, aby ich wzrok był skierowany ku Niemu. Obraz Najświętszego Serca ma być pociągający, by poruszać serca, by „urzekać dusze”. Dlatego Jego ręka jest wyciągnięta ku światu, jakby chciał przyciągnąć do siebie tych, którzy dadzą się uwieść.

Sześć witraży znajdujących się na ścianie po lewej i prawej stronie nawy kaplicy zostało osadzonych w latach 1913–1923.

Święta Teresa z Ávili, trzymająca w prawej dłoni pióro doktorów Kościoła. Ten witraż przypomina, że Louise Thérèse wybrała św. Teresę na Patronkę, Przewodniczkę i Wzór. Lubiła mówić: „Moja matka, święta Teresa”.

Louise Thérèse, Założycielka Pobożnego Związku, jest przedstawiona stojąca. Jej strój jest taki, jaki znamy z nielicznych fotografii z tamtej epoki. W dłoni trzyma różaniec, a u jej boku stoi mała sierota. Tło przedstawia kaplicę, którą kazała zbudować.

W górnych panelach witraża, ponad wielolistnym łukiem, dwaj ministranci okadzają monstrancję, nawiązując do dzieła Samuelów i Adoracji Wynagradzającej.

Święta Klara trzyma w dłoni monstrancję. Obecność św. Klary przywołuje wspomnienia Octavie de Sénislhac (1835–1900), która była sekretarką i asystentką Louise Thérèse, a po niej została Przełożoną Generalną. Wybrała św. Klarę na patronkę oblacji.

Po lewej stronie są:

Matka Boża Najświętszego Serca.

Maryja i Dzieciątko Jezus są ukoronowani. Matka Boża trzyma Dzieciątko na lewym ramieniu, a prawą dłonią ukazuje Mu płonące Serce.

Święty Ludwik, król Francji, patron Louise Thérèse, trzyma królewskie berło oraz na poduszce Koronę Cierniową i gwoździe Męki.

Święty Józef, trzymający w dłoni lilię. Jest, jak ujęła to Marie Thérèse de la Bruyère, „Ojcem i Opiekunem Pobożnego Związku”.

Zmiany wynikające z rozbudowy kaplicy sprawiają, że dolna część witraża jest zasłonięta, co uniemożliwia odczytanie nazwiska witrażysty i herbu bp. Penona.

Etapy zwiedzania