Kaplica

„Kaplicy poświęconej przypominaniu o miłości Serca Jezusowego i sprawianiu, by było ono lepiej znane”

Błogosławiona Ludwika Teresa zastanawiała się nad obojętnością religijną, pustymi i opuszczonymi kościołami, sakramentami tak rzadko przyjmowanymi poza wielkimi świętami religijnymi… Zdecydowała się na budowę większej kaplicy w sercu miasta, która pozostałaby miejscem modlitwy i duchowego odrodzenia, sanktuarium adoracji.

Budowa w latach 1863–1864. Rozbudowa w latach 1922–1924.

W centrum życia Ludwiki Teresy znajduje się Najświętsze Serce, a w centrum kaplicy znajduje się witraż Najświętszego Serca.

Przedstawienie Najświętszego Serca na witrażu przyciąga uwagę wszystkich wchodzących do kaplicy. Aby „podbić dusze”, Jego dłoń wyciągnięta jest ku światu, by przyciągnąć tych, którzy dadzą się uwieść.

Duchowość Ludwiki Teresy koncentruje się na tajemnicy Wcielenia. Wyraża się ona w obrazie Boga bliskiego, kochającego, który staje się w pełni człowiekiem, aż po ofiarowanie siebie w ofierze dla zbawienia wszystkich ludzi. Dwa szczególne aspekty charakteryzują jej życie: Boże Narodzenie i Ostatnia Wieczerza. Są to dwa kluczowe momenty, dwa bieguny życia Chrystusa, które nabierają dla niej specyficznego znaczenia.

Fresk przedstawiający Boże Narodzenie umieszczony jest po lewej stronie witraża Najświętszego Serca poprzez wyobrażenie stajenki. Powstał on z woli Ludwiki Teresy w 1875 roku w stylu renesansowym. Będąc jeszcze dzieckiem, pozostawała pod ogromnym wrażeniem Boga, który staje się małym dzieckiem.

„Gdy łaska przygotowała moją małą duszę na przyjęcie światła Ducha Świętego, zrozumiałam tę poruszającą tajemnicę Boga-Dziecięcia, ubogiego i cierpiącego. Cała nią przeniknęłam i zaczęłam Go kochać, modlić się do Niego i wzywać Go na pomoc, gdy się bałam”

Fresk Ostatniej Wieczerzy, znajdujący się po prawej stronie witraża Najświętszego Serca, wskazuje na wagę tego wydarzenia w życiu Chrystusa i każdego chrześcijanina. Poprzez to przedstawienie przywołana zostaje cała tajemnica eucharystyczna. Eucharystia karmi życie Ludwiki Teresy w każdej chwili, nawet jeśli przepisy Kościoła dotyczące komunii zmuszały ją do prawdziwych cierpień z powodu choroby.

„Od mojej pierwszej komunii świętej zawsze pozostawałam pod Bożym działaniem”

Modlitwa Założycielki, błogosławionej Ludwiki Teresy, namalowana na ścianie kaplicy w formie oddzielnych i rozmieszczonych wersetów, została objawiona Bercie de Curzon, ówczesnej nowicjuszce, 8 września 1885 roku. Napis modlitwy zaczyna się w absydzie prezbiterium, a kończy na łuku empory.

Napis znajduje się na łuku empory, od strony widocznej z nawy. Odnosi się do Księgi Rodzaju, gdzie Bóg stwarza mężczyznę i kobietę na swoje podobieństwo (Rdz 1,26). Zdanie to nawiązuje również do życia danego przez Boga Stwórcę, początek i źródło życia, tak jak opisuje to św. Jan w prologu.

„Każda dusza idzie tam, gdzie prowadzi ją Duch, Miłość jest jej jedynym przewodnikiem”

„Otwórz usta swojej duszy i oddychaj Duchem”

„Mówiła mi jeszcze o Duchu Świętym, wzywam Go nieustannie. Nikt nie wchodzi do mojego pokoju, bym nie wezwała Ducha Świętego o łaskę powiedzenia wszystkiego, co powinnam powiedzieć, i w sposób, w jaki powinnam to powiedzieć”